Ik zag best wel op tegen vandaag. Ik moest een lange reis maken voor een spannend en beladen gesprek. Alleen het idee al trok alle energie uit me. Maar soms moet je dingen doen waar je tegenop zien om toch verder te komen. Dus dapper trok ik mijn schoenen aan en stapte ik op mijn net opgeladen elektrische fiets. Want 20 minuten fietsen is gelukkig best fijn wanneer je elektrisch rijdt. Voor mij een cruciale energie besparing.
Echter was er een probleem. Want de accu van mijn fiets was helemaal niet opgeladen. Geen 100%, maar 0%. De moed zonk in mijn net aangetrokken schoenen. De accu van mijn fiets was net zo leeg als mijn eigen accu.
De mensen met een elektrische fiets kunnen beamen dat wanneer de accu van je fiets leeg is, deze je niet meer ondersteunt maar enorm tegenwerkt. Alsof je fietst met een zak stenen aan je benen. Ik had me dus al voorbereid op zware tocht. Want 0% accu kan niets meer geven.
Maar op wonderlijke wijze heeft die fiets met een lege accu me de hele weg ondersteunt. Geen zak met stenen, maar zo licht als een veertje.
Ik was verbijsterd. En toch ook weer niet. Want vanmorgen bad ik of God vandaag met mij mee wilde gaan. Ik had Hem nodig. Ik heb Hem altijd nodig.
En Hij ging mee. Gaf mijn eigen potje van sarefat.
Ik heb een God die kan werken met lege accu's. Ze kan laten functioneren op 100%, ook wanneer er geen kracht meer in zit.
De moed zit niet meer in mijn schoenen. De moed stijgt boven me uit. Tot ver in de hemel. En ik mag simpelweg omhoog kijken.
Reactie plaatsen
Reacties