Gebroken

2 weken geleden brak ik mijn arm. Om precies te zijn; het spaakbeen ter hoogte van mijn elleboog. 

Pure domme pech. Meer was het niet. Geen spectaculair gevecht, geen heldhaftige reddingspoging. Nee, ik struikelde over de badkamerdrempel en viel erg ongelukkig. Heel vervelend en vooral erg onhandig. Zeker omdat het om mijn rechterarm gaat en ik links niet tot nauwelijks functioneer. Dat kan mijn dochter beamen, sinds ze zag dat ik linkshandig, als een neanderthaler, uien stond te slachten. Die uien maakten geen schijn van kans. 

Afijn. 

Drukverbandje eromheen en arm in de mitella. Met paracetamol, rust, oefenen en een heleboel geduld komt het weer helemaal goed. 

'Je kunt beter een been breken'. (Ook niet, weet ik inmiddels)

of in mijn geval 'een arm'. 

Deze uitspraak hoor ik van veel mensen die kampen met psychische problemen of met chronische ziektes. Ziektes die met het blote oog niet te zien zijn. 

Ik denk dat ik inmiddels kan beamen dat in deze uitspraak een grote kern van waarheid zit. Nog niet eerder is er zoveel gevraagd hoe het gaat. Veel mensen die een blik op je werpen en direct een hulpvaardige houding aannemen. 

Logisch, mensen zien dat er iets gebeurt is. Dat iemand misschien wel een handje hulp kan gebruiken bij gebrek aan een hand. 

Vragen hoe het gaat is makkelijker, want dit herstel is te meten. 

Zouden ze weten dat mijn hart meer Barsten en breuken heeft dan mijn arm? 

Ik kan geen verband om mijn hoofd doen zodat de sombere gedachten stoppen.

Ik kan geen mitella om mijn hart binden om de last te verlichten. 

Er is geen röntgenfoto die mijn gebroken ziel kan vastleggen. 

Maar als iets niet te zien is, betekent dat niet dat het er niet is. 

En het is geen verwijt. Het is een constatering. 

Dus ja, voor een bepaalde vorm van erkenning kun je beter een arm breken. (Overigens geen aanrader) 

Dat vind ik een pijnlijke conclusie. 

Want er wordt al zoveel in stilte geleden. 

En dan rijst de vraag; zien we elkaar?

Dieper dan de vrouw met de gebroken arm?

Dieper dan de hardwerkende vrouw/man

Dieper dan die goedlachse vrouw/man?

Dieper dan het te stille of te drukke kind? 

En weetje? Deze conclusie kan ik gelukkig ook maken; je bent gezien en gekend.

Al is er geen mens die jou ziet, God ziet je wél. Dat is geen dooddoener. Geen goedhoudertje of pleister op een gutsende wond, maar de balsem voor al onze wonden. Je bent gekend en gezien. Tot op het bot.

"Ú ziet het wél, want U aanschouwt de moeite en het verdriet, opdat men het in Uw handen geeft.' - Psalm 10: 14a