Op woensdag 22 maart 2023 stapte ik in de auto, met een koffer vol spullen en een leeg hart. Zojuist heb ik afscheid genomen van mijn meisjes. Het intense verdriet van mijn oudste dochter was zo pijnlijk. Daartegenover het zorgeloze van de 2 jongste meisjes die het helemaal niet begrepen. Dat zou pas komen als zij straks thuis zouden komen, en ik er niet zou zijn.
Dan bracht me naar de Herberg. Het werd een uur vol stilte en tranen. Het liefst had ik de auto omgekeerd en was ik linea recta weer naar huis gegaan. Maar dat zou niets oplossen.
De aankomst was onwennig en mijn gemoed verzwaarde toen het moment kwam dat ik ook van Dan afscheid moest nemen. Ja, ik zou hem en de meiden zondag alweer zien. Maar het feit dat hij alleen naar huis zou gaan, brak mijn hart. Afscheid nemen van mijn gezin, familie en vrienden viel niet mee, ondanks het feit dat ik wist dat dit de plek was waar ik moest zijn. Noodzakelijk en pijnlijk tegelijk.
Ik bleef zo lang mogelijk zwaaien, totdat hij de hoek om was. Hij zwaaide terug. We lachten naar elkaar. Zo´n lach om elkaar moed te geven. We wisten beiden dat wanneer we uit elkaars gezichtsveld zouden zijn, die lach plaats zou maken voor tranen.
4 weken stond er nog op de teller. 4 weken waarin er iets zou moeten gebeuren. Wat en hoe wist ik niet. Verwachtingsvol, maar zonder verwachting.
´k heb geen bewijs of iets.
Noem het gerust een risico.
Maar ook de zekerheid van waar ik meer dan ooit op hoop.
Alles wordt nieuw.´
Alles wordt nieuw
-Matthijn Buwalda
Reactie plaatsen
Reacties