Ik heb veel gewandeld, daar in Oosterbeek. Ik ben van nature niet zo’n wandelaar, maar een stille, bosrijke omgeving nodigt toch wel uit om de schoenen aan te trekken.
Al vrij snel stuitte ik op een bijzondere boom. Een boom met een groot, gapend gat in zijn stam. Later begreep ik dat deze boom in de tweede wereldoorlog geraakt is door een granaat. De ontploffing zorgde ervoor dat de boom werd verwoest.
Onherroepelijke schade. Afgeschreven.
Althans, dat zou je denken. Want ondanks de schade is deze boom gaan groeien. Sterker nog, hij is om het grote, gapende gat in zijn kern heen gaan groeien. Je kunt dwars door deze boom heen kijken en tegelijkertijd amper de top zien omdat deze zo hoog is.
Beschadigd, maar tegen alle verwachting in toch gegroeid.
Afgeschreven, maar fier overeind.
De afgelopen tijd voelde het voor mij ook alsof er een bom was afgegaan in mijn leven. Een ontploffing die een groot, gapend gat in mijn ziel heeft geslagen.
En toch sta ik nog. Net als die boom.
Mét mijn beschadiging fier, en soms wat minder fier, overeind. Tegen alle verwachting in.
Hoe dan? Dacht ik toen ik naast die boom stond. Hoe kun je zo’n klap overleven?
Ik denk omdat deze boom stevig geworteld heeft gestaan.
Dat is namelijk ook de reden waarom ik nog overeind sta. Want weetje, om eerlijk te zijn wist ik echt niet hoe ik deze klap weer te boven zou komen. Mijn ziel aan flarden, maar diep geworteld en gegrondvest in Christus. Dat heeft mij de kracht gegeven om tóch te blijven staan en nota bene ook nog eens te groeien.
Vaak denk ik nog terug aan die boom, daar in Oosterbeek.
Die boom die tóch bleef staan.
Die tóch is gaan groeien.
Net als ik.
Reactie plaatsen
Reacties