Dapperder zijn dan ik ooit ben geweest.
Alle touwtjes uit handen laten vallen. Simpelweg omdat mijn handen ze niet meer kunnen dragen.
Want ik viel.
Genadeloos hard.
Opnieuw.
En nu lig ik weer op de grond. Opstaan gaat niet meer. Die zware, zwarte steen die op mijn ziel ligt, weerhoudt mij daarvan.
Maar de duisternis mag en zal niet winnen. Dus nu moet ik dapperder zijn dan ik ooit ben geweest.
Een tijdje uit huis om tot rust te komen. voelt als een laatste redmiddel.
Noodzakelijk.
Pijnlijk.
Mijn hart breekt nu ik een tijdje niet voor mijn kostbare gezin kan zorgen.
Tegelijkertijd kan ik niet anders.
Vandaag ga ik naar de Herberg. Een plek om op adem te komen. Een plek met mensen die je daarbij willen helpen. Maar bovenal een plek die zicht op God helpt te vinden.
Want als ik verlang naar rust, waar moet ik dit dan anders zoeken dan bij Hem die zegt; 'Kom allen tot mij die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven'?
En als ik zo hard licht nodig heb in deze duisternis. Waar kan ik dan anders heen dan naar Het Licht van de wereld?
Ik denk de laatste tijd vaak aan de woorden die ik meekreeg na mijn belijdenis. Woorden waar ik me nu, meer dan ooit, aan vasthoud.
'Maar nu, zo zegt de HEERE, uw Schepper, Jakob, uw Formeerder, Israël: Wees niet bevreesd, want Ik heb u verlost, Ik heb u bij uw naam geroepen, u bent van Mij. Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn, door rivieren, zij zullen u niet overspoelen. Wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden, geen vlam zal u aansteken. Want Ik ben de HEERE, uw God, de Heilige van Israël, uw Heiland.
Jesaja 43: 1-3a
Reactie plaatsen
Reacties