Ik strek mijn handen uit naar de hemel. Naar God.
Maar ik kan er niet bij.
Hij is zo onbereikbaar ver weg.
En toch,
Toch zó dichtbij.
Ik kan er niet omheen. Ik voel het in elke vezel van mijn lijf.
In de tranen die nu achter mijn ogen prikken.
Dit is hoe het voelt om gezien te worden.
Ik zing het met mijn kinderen. Want ik gun het hen ook zo. Dat gevoel, nee het stellig weten dat daar boven een God is die mij ziet en kent. Én ook nog eens de moeite neemt dat te laten zien.
Zo onbereikbaar dichtbij mij.
Want Hij is daar, en ik ben hier.
Een brug te ver.
Fijn dat Hij de van ons twee de bruggenbouwer is.
Mijn meisjes zingen het nu nog hartstochtelijk mee. Ik hoop dat ze dit hun leven lang nog mogen zingen;
'Meestal ben ik blij,
Soms heb ik verdriet.
Maar Hij is zó dichtbij.
Dichtbijer kan haast niet.'
Reactie plaatsen
Reacties