Overwonnen

Vorige week kreeg ik een vraag binnen via de mail. Een vraag van een vrouw die kampt met depressie. 

Een kwetsbare vraag met als strekking: ‘Hoe heb jij depressie overwonnen?’

Enerzijds gaf deze vraag mij een gevoel van kracht. Heb ik mijn monster dan eindelijk geveld?

Anderzijds voelde ik de tranen achter mijn ogen prikken. Want dat heb ik niet. Ik heb depressie niet overwonnen. Maar depressie mij ook niet.

Dat monster zit er wel en zal ook niet zomaar vertrekken. Soms houdt hij zich rustig, soms breekt hij de boel af. 

Maar het feit dat ik op sommige dagen, zo goed en kwaad als dat gaat, er wel mee kan leven, vind ik wél een overwinning.

En wat ik deze lieve vrouw uiteindelijk geantwoord heb? Wat zorgt er dan voor dat ik kan leven met een depressie?

Therapie? 

Heeft mij handvatten gegeven waar ik nog altijd baat bij heb. Schroom nóóit om hulp te zoeken.

Medicatie?

Voor mij helpt het.

Schrijven?

Ja, dat geeft mij steun. 

Transparantie?

Absoluut. Blijf erover praten.

Maar bovenal?

Bovenal heb ik een God leren kennen die mij heeft laten zien dat de pijn en het verdriet die ik ervaar door mijn ziekte, mij dichter bij Hem heeft gebracht dan dat vreugde dat ooit zou kunnen doen.

Een God die, juist op die dagen dat ik mij voor iedereen verstopte en ik in het donker op mijn kamer in bed lag, mij wél zag. 

En die troost maakte dat ik weer mocht leren leven in plaats van overleven.

Heb ik mijn depressie overwonnen?

Nee.

Gaat dat ooit gebeuren?

Ik weet het niet.

Ik weet wel dat ik niet alleen ben. En dat is soms voldoende.