Dit is mijn hoekje.
Inmiddels mag ik dat wel zeggen, want dit hoekje en ik hebben al een hoop meegemaakt. We delen lief en leed. Zeg maar gerust een haat-liefdeverhouding.
In dit hoekje kan ik heerlijk met een kleedje en een theetje een boek lezen of een serie kijken.
In dit hoekje kan ik lekker tegen Dan aankruipen en oeverloos praten over van alles en nogwat
In dit hoekje heb ik mijn meisjes gevoed geknuffeld en in slaap gewiegd.
Maar ook heb ik dit hoekje van de bank meermaals vervloekt. Op dagen dat ik huilend opgekruld lag in mijn hoekje op de bank omdat het me dan simpelweg niet lukte om er vanaf te komen. Niet omdat ik niet wil. Niet omdat ik lui ben. Maar omdat het me simpelweg niet lukt. Mijn lichaam kan het niet. Mijn geest soms ook niet. En als lichaam en geest weigeren, wat houd je dan nog over?
Mijn hoekje op de bank drukt mij pijnlijk met mijn neus op de feiten. Het laat me soms letterlijk niet los. Maar het is tevens ook reminder dat de manier waarop ik dingen doe misschien niet altijd het beste voor mij is. Dat een stapje terug nemen soms niet zo'n slecht idee is. Dat mijn hoekje op de bank een plekje van ontspanning is en geen plekje van frustratie. Geen plekje van een kniezende vrouw met haar gebroken geest en gebroken lichaam. Maar een plekje waar deze kniezende en gebroken vrouw gewoon simpelweg gebroken mag zijn.
Vandaag zit ik er weer. In mijn hoekje op de bank. Vandaag delen we weer leed. Morgen hopelijk weer lief.
Reactie plaatsen
Reacties